Η βάση με το μπισκότο απέκτησε τέλεια υφή…
Το τυρί κρέμα πήρε μια άψογη γλυκόξινη γεύση…
Το ζελέ φράουλα πάγωσε ακριβώς όσο έπρεπε…
Οι φράουλες κόπηκαν ομοιόμορφα…
Η διακόσμηση μου πέτυχε δύο όμορφα στεφάνια από μισά κομμάτια φράουλας…..
Όλα πήγαν τέλεια….
Εκτός από ένα….
Έβγαλα τα κλιψάκια από το τσέρκι, και χτύπησε το τηλέφωνο…. Κλαααπ..! Όταν γύρισα είδα την τάρτα μου κομματιασμένη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Το τσέρκι άνοιξε απότομα, και διέσπασε και το ζελέ και την κρέμα επάνω στην βάση….
Έπεσα από τα σύννεφα. Η πανέμορφη τάρτα μου χάλασε σαν να την είχα ματιάσει…. Ήμουν περίλυπη… Τώρα τι κάνω? Προσπάθησα να την σερβίρω σε μεγάλο ποτήρι του κρασιού, αλλά ήταν σαν να την μάζεψα από το πάτωμα…
ΤΕΛΟΣ. Η όψη της τάρτας χάλασε. Αλλά η γεύση….
η γεύση της ήταν υπέροχη… τόση δροσιά…!
Δεν το έβαλα κάτω… φωτογράφησα την τάρτα μου και πήρα την απόφαση να την βγάλω στην frabala, έστω και έτσι… Σας μιλάω ειλικρινά, η γεύση ήταν καταπληκτική!
Όποιος θέλει να δει την τάρτα πριν την καταστροφή, μπορεί να κάνει κλικ εδώ.
Την ίδια συνταγή θα την ξανακάνω, και μάλιστα την επόμενη φορά θα αγοράσω ατομικά κουπάκια. Νομίζω ότι θα είναι ακόμα πιο φαντασμαγορικά!
Θα σας δείξω την συνταγή στην επόμενη πετυχημένη εκδοχή της…
Το ηθικό δίδαγμα: ΜΗΝ ΣΗΚΩΝΕΤΕ το τηλέφωνο όταν περιποιείστε ένα γλυκό. Ας αφήσουν μήνυμα….






